Een verdwaalde Uber, een curryworst en een man die niet tegen een hoogslaper op durft. Het zijn de onwaarschijnlijke ingrediënten van de EP van Shizzle, een vriendengroep die haar eigen binnenpretjes tot kunst probeert te verheffen.
De titeltrack is verrassend vakkundige indiepop, ergens tussen The Killers en de meest brave momenten van Coldplay. Aanstekelijk, melodieus, maar ook tergend voorspelbaar. Alles klinkt alsof het door een algoritme zorgvuldig op zijn plek is gelegd.
B-kant Die Leiter ist nicht das Problem is aanzienlijk interessanter. Duistere gitaren, vervreemdende zang en een absurdistisch refrein suggereren even dat Shizzle werkelijk iets te vertellen heeft. Tot een potsierlijk lachsalvo de opgebouwde spanning vakkundig sloopt.
Het tragische is dat deze mannen best aardige muziek maken. Alleen lijken ze zelf hun grootste fans.